Kuba Walczak: koncertowo

Jakiś czas temu redaktor Panek wspominał o przyszłym koncercie Legendary Pink Dots w "Łykendzie". Nie jest to naturalnie jedyny świetnie zapowiadający się koncert w naszym mieście – ba, śmiem twierdzić, że nie najlepszy!

Jesienne wieczory jak co roku obfitują w wiele koncertowych atrakcji. Tradycyjnie w trasę ruszają wszystkie liczące się okołorockowe zespoły. Kult, T.Love, Hey, Strachy na Lachy, Voo Voo, Pogodno, Coma, Acid Drinkers, będą reggae’owcy z Vavamuffin i Maleo Reggae Rockers, Indios Bravos, Fisz i Emade , O.S.T.R., pokoleniowo starsze Świetliki, Turbo i Mirosław Czyżykiewicz. Mało? A to dopiero początek – zresztą ci wykonawcy częściej niż rzadziej grają we Wrocławiu. Prawdziwe atrakcje to występy gwiazd zagranicznych, mniej lub bardziej znanych.

Za nami już XIII Stoleti, czeski gotyk, których całkiem niedawno miałem okazję zobaczyć w Zabrzu. Wycieczka z Patrycją była niezwykle udana, koncert przedni, nieco więc żałuję, że Wrocław odpuściłem, ale jest jeszcze z czego wybierać. Wspomniane i omówione legendarne kulki już za kilka dni. Dzień później, czeska klasyka – Plastic People of the Universe. Również udało mi się ich raz obejrzeć, zresztą też we Wrocławiu. Było to niestety już po śmierci lidera Milana Hlavsy, choć ostatni koncert z nim również zagrali we Wrocławiu. Zespół ten to prawdziwa legenda, awangardowy, alternatywny, inny i niebezpieczny dla władzy został w Czechosłowacji od razu zakazany. Za wsparcie tamtejszej opozycji muzycy byli szykanowani, a nawet aresztowani (oficjalnie za obrażania moralności, narkotyki i włóczęgostwo). To w ich obronie powstał list czeskich intelektualistów zwany Kartą 77. Ich koncerty to świetny przykład zabawy dźwiękiem i dystansu do muzykowania. Również teksty (częściowo napisane przez poetę Egona Bondyego) to genialna, infantylna zabawa słowem. Ich wielkimi fanami byli Vaclav Havel i Lou Reed. Opowiadają o tym w ciekawym dokumencie Jany Chytilovej poświęconym zespołowi. Kiedyś można było go zobaczyć nawet w TVP Kultura.

Z innej beczki w najbliższym czasie zagrają na przykład Al Di Meola, Diana Krall, Cesaria Evora, Nigel Kennedy, Ray Wilson. I choć to ważne i na pewno piękne koncerty, to moją uwagę przykuły jeszcze inne.
Wspomniałbym chętnie o Therapy? Którym pewnie Patrycja mocno by się cieszyła, ale niestety wrocławski koncert został odwołany. Fanom zostaje więc Kraków i Warszawa. U nas natomiast zagra legenda hard rocka – brytyjski UFO. Do fascynacji tym zespołem (założonym w 1969 roku!) przyznają się Kirk Hammett z Metalliki, Dave Mustaine z Megadeth i Steve Harris z Iron Maiden.
Czy może być lepsza rekomendacja? Zresztą całkiem niedawno był u nas Glen Hughes i Planet X, znanego z Dream Theater – Dereka Sheriniana. Piękna reprezentacja cięższego grania. Dodajmy do tego grudniowy występ słoweńskiego Laibacha i nikt nie powinien narzekać. A przecież wymieniłem tylko małą cząstkę wszystkich koncertów zaplanowanych na najbliższe trzy miesiące – nie wspomniałem jeszcze o takich wykonawcach jak Gaba Kulka, Czesław co Śpiewa, Kroke, Polemic, Oceansize, Beltaine, KAT, Katarzyna Groniec, Dick4Dick, L Stadt, czy cały One Love Sound Festiwal itp, itd. Zainteresowani znajdą wszystkie informacje choćby na last.fm.

A dla czytelników piątej władzy w ramach przedsmaku wybrałem plastikowych ludzi i moje ulubione Magicke Noci. Enjoy i do zobaczenia na koncercie!




Ps. Przede wszystkim Psychic TV będzie, ale o tym to za chwilę - przyp. Pat.

Pinio: subiektywna lista najlepszych płyt 2008

Ten rok nie był może rewolucyjny, ale ukazało się parę naprawdę dobrych płyt, które zasługują na wyróżnienie.

Izrael "dża ludzie"
O tej płycie pisałem już tutaj. Po tych kilku tygodniach mogę powtórzyć jeszcze raz te same zachwyty! Słucha się tego cały czas tak samo świeżo. Wielki szacunek dla Izraela za to, że po tylu latach znowu potrafił nagrać świetną płytę!

Lao Che Gospel
Lao Che to chyba jedna z najlepszych w tej chwili kapel w Polsce. Nagrali naprawdę świetną płytę będącą swojego rodzaju polemiką z Bogiem. Szczególnie na uwagę zasługują kawałki: "mpaKOmpaBIEmpaTA", "Hiszpan" i mój ulubiony "Hydropiekłowstąpienie". W tym ostatnim Bóg wyjaśnia Noe swoje rozczarowanie ludźmi i potrzebę powodzi. Fragment tej piosenki "utopię
waszą utopię. Utopię w potopie, zarządzam pełne zanurzenie" chodzi mi po dziś dzień po głowie. To druga świetna płyta Lao Che po "Powstaniu Warszawskim". Płyta dobra na samotne wieczory, kiedy masz ochotę na refleksję nad swoim życiem o tym co cię otacza.

Haydamaky Kobzar

Haydamaky to ukraiński zespół, który swoją muzykę określa jako "karpackie ska, ukraiński dub i huculski punk". I trzeba przyznać, że grają świetnie, nieco kojarząc mi się ze starym, dobrym Ukrainians. Płyta ta została nagrana w Polsce, a Ukraińców wspomagali m.in. Grabaż, Smok, Mario Activator oraz wokaliści Vavamuffin. Płyta dobra do słuchania i zabawy. Kiedy pójdziesz w tany z Haydamaky sąsiedzi przeżyją prawdziwe piekło 8-)

Habakuk Family Front
Habakuk znam już od wielu, wielu lat. Ale nigdy ich płyty jakoś mnie nie przekonywały. Świetni na koncertach w studio nie wypadali rewelacyjnie. Do tej płyty, która zrobiła na mnie duże wrażenie (może dlatego, że od dawien dawna nie byłem na koncercie kapelki z Częstochowy). Na płycie zaśpiewała masa szanowanych gości, m.in.: Renata Przemyk, Muniek, Mewa, Mercedes czy wspomniani już wcześniej wokaliści Vavaumffin.

Strachy na Lachy Zakazane Piosenki
Na koniec płyta kapeli, do której mam szczególnie dużo sympatii i szacunku. No cóż, trochę miłych wspomnień związanych z Grabażem czy Kozakiem się ma jeszcze w pamięci 8-)
Kawałki z tej płyty na koncertach słuchałem z zapartym tchem. Utwory zespołów Bikini, Corpus X, Kryzys, Siekiera, Dezerter, Rejestracja, Izrael, WC czy Brak oszałamiały. Przecież to kapelki, które były dla mnie niezmiernie ważne w latach 80. i 90. Niestety w studio gdzieś zaginęła ta zadziorność, ogień z koncertów. Szkoda. Bardzo szkoda. Niemniej jednak jeżeli ta płyta nie jest jedną z najlepszych to niewątpliwie jedną z najważniejszych płyt tego roku. Podobnie jak Siekiera (o której już pisałem tu dlatego nie będę się powtarzał). Trzymam kciuki za Grabaża i spółkę, że kolejne płyty będą lepsze!